Barış Terkoğlu: İktidarın bir kanadının diğer kanadına mesaj verdiğini görüyoruz

Eğer gerçekten bu kadar büyük yayın organları, bankalar ve medya şirketleri kara parayla ya da illegal faaliyetlerin sağladığı gelirlerle satın alınıyorsa, devletin bundan habersiz olduğunu söylemek mümkün değildir. Türkiye gibi bankacılık sisteminin ağır denetimlerden geçtiği, BDDK gibi kurumların olduğu bir ülkede, bir kişinin banka sahibi olmasının son derece zor olduğunu hepimiz biliyoruz. Buna rağmen bu süreçler yaşanıyorsa, burada ya görmezden gelme ya da bilerek izin verme vardır. Ben devletin aciz ya da bilgisiz olduğunu düşünmüyorum.

Türkiye’de bir dönem ‘varlık barışı’, ‘yurt dışı sermaye gelsin’ gibi başlıklarla kaynağı sorgulanmayan para hareketlerine alan açıldı. Bu paraların medya kuruluşlarına, bankalara, büyük şirketlere dönüşmesine müsaade edildiğini düşünüyorum. Devlet isterse bunu engeller, buna gücü de vardır. Ancak o dönem siyasi tercihlerle buna izin verildi. Şimdi başka bir döneme girildi ve bu yapılara müdahaleler başladı. Elbette bu müdahaleler olurken iktidar içi güç mücadeleleri ve siyasi hesaplaşmalar da devreye giriyor.

Siyasal İslam derken dini değil, din üzerinden siyaset yapan anlayışı kastediyorum. Maddiyatla ve mülkiyetle buluşmanın bu kesimde büyük bir dönüşüm yarattığını görüyoruz. Bu, bireysel sapmalarla ya da kişisel ahlak sorunlarıyla açıklanamaz. Çok kısa sürede büyük parayla tanışan bir kültür, bunu sindiremedi. Mütevazılık, değerler sistemi, kültür ve yaşam biçimi hızla aşındı. Bu yüzden yaşananları tek tek kişilerin hataları olarak değil, toplumsal ve sınıfsal bir dönüşüm olarak okumak gerekir.

Bu fotoğraf üzerinden yapılan ‘Siyasi Susurluk’ benzetmesini ben yapmadım. Bu yorum, iktidara yakın bir gazete tarafından dile getirildi. Masumiyet karinesine dikkat etmek gerekir; bu fotoğraf bir doğum günü buluşması da olabilir. Ancak asıl önemli olan, bu benzetmenin kim tarafından ve neden yapıldığıdır. Medya, siyaset, yargı ve bürokrasiden isimlerin bir arada olduğu bu kare üzerinden iktidarın bir kanadının diğer kanadına mesaj verdiğini görüyoruz. Tartışma sadece adli değil, aynı zamanda açık bir siyasi hesaplaşmadır.

CHP, bu ülkenin kurucu partisidir. Kimliği dün oluşmuş, ne yapacağını bilmeyen bir parti değildir. Bir bağımsızlık savaşıyla kurulmuş, Cumhuriyeti inşa etmiş bir gelenekten söz ediyoruz. Böyle bir partinin, bugün dünyada dengelerin köklü biçimde değiştiği bir dönemde, ne söylediğini bilmez halde davranması kabul edilemez. CHP’nin dış politika vizyonu, tarihsel birikimiyle uyumlu ve kendi ayakları üzerinde duran bir çerçeve sunmak zorundadır.

Foreign Affairs gibi bir dergiye yazı yazmak sıradan bir şey değildir; bu doğrudan Amerikan dış politikasına mesaj vermektir. Ancak bu mesaj, ‘Batı’da demokrasi var, güvenlik mimarisi sağlam, biz de buna yeniden eklemleneceğiz’ varsayımına dayanıyor. Oysa Almanya Başbakanı bile açıkça ‘Pax Americana bitmiştir’ diyor. Yani İkinci Dünya Savaşı sonrası kurulan Batı merkezli düzen çökmüş durumda. Böyle bir tabloda, CHP’nin kendini hâlâ bu eski mimariye yaslaması dünyayı okuyamamak anlamına geliyor.

Bugün dünya çok kutuplu bir yapıya doğru evriliyor. Gümrük duvarları yükseliyor, ulus devletler güç kazanıyor, ittifaklar yeniden tanımlanıyor. NATO’nun fiilen işlevini yitirdiğinin bizzat Avrupalı liderler tarafından dile getirildiği bir dönemdeyiz. Bu şartlar altında, Türkiye’yi yönetmeye aday bir partinin hâlâ 1950’lerin, 1990’ların ezberleriyle politika üretmesi büyük bir kopukluk yaratıyor. Gerçekçi olan, bu yeni dünyayı kabul ederek özgün bir strateji geliştirmektir. Türkiye’yi yönetecek bir partinin, Batı’ya ‘biz eski sisteme döneriz’ demesi yeterli değildir. Asıl mesele, çöken küresel düzenin ardından Türkiye’nin nerede duracağıdır. CHP’nin yapması gereken, yüz yıl önce yaptığı gibi dünyadaki kırılmaları doğru okuyarak kendi merkezini kurmaktır. Aksi halde, karşılığı kalmamış bir uluslararası sisteme yaslanmak, ne Türkiye’ye ne de CHP’ye bir gelecek sunar.